พระราชกฤษฎีกาจัดตั้งองค์การสวนยาง พ.ศ.2504 ได้กำหนดวัตถุประสงค์ขององค์การสวนยางไว้ดังนี้ คือ
ประกอบเกษตรกรรม ซึ่งมีการทำสวนยางพาราเป็นสำคัญรวมทั้งการสร้างแปลงเพาะ
และแปลงขยายพันธุ์ยางพารา
ผลิตยางแผ่นรมควัน ยางเครป น้ำยางข้น ยางผง ยางแท่ง ยางชนิดอื่น ๆ
และสารประกอบของยางพารา
ประดิษฐ์หรือผลิตวัตถุจากยางพารา
ผลิตและจำหน่ายพลังงานเพื่อประโยชน์แก่กสิกรรมและกิจการ
ซึ่งเป็นวัตถุประสงค์ขององค์การสวนยาง
ประกอบการค้าและธุรกิจเกี่ยวกับผลิตผล ผลิตภัณฑ์
และวัตถุพลอยได้ที่เกิดจากกิจการตามข้อ 1, 2, 3 และ 4 และเครื่องมือเครื่องใช้
เครื่องจักรกล และอุปกรณ์เกษตรกรรม
อำนวยบริการแก่รัฐและประชาชนเกี่ยวกับยางพาราองค์การสวนยางเป็นผู้นำด้านการผลิต และด้านธุรกิจยาง ทำหน้าที่เป็นกลไกภาครัฐร่วมกับเครือข่ายเกษตรกร ในการรักษาเสถียรภาพการผลิตและราคายาง และเพิ่มมูลค่ายางของประเทศ
ดำเนินการผลิตและธุรกิจยางพารา และปัจจัยการผลิตเพื่อสร้างรายได้ให้กับองค์กร
มีกำไรและส่งรายได้ให้รัฐ
บริการแก่รัฐและประชาชนเกี่ยวกับยางพารา
และเป็นศูนย์กลางสร้างเครือข่ายถ่ายทอดเทคโนโลยีให้กับเกษตรกร
ตั้งบริษัทเพื่อประกอบธุรกิจ
ยุทธศาสตร์ที่ 1 เพิ่มวัตถุดิบ- การพัฒนาสวนยางของ อ.ส.ย. ให้มีผลผลิตสูง
- การซื้อขายวัตถุดิบจากเกษตรกร สถาบันเกษตรกร ภาครัฐ และเอกชน
- การขยายพื้นที่สวนยาง
ยุทธศาสตร์ที่
2 ตลาดเชิงรุก- ขยายตลาดยางของ อ.ส.ย.
- จำหน่ายปัจจัยการผลิตทางการเกษตร
- ศึกษาวิจัย และพัฒนาการตลาด
ยุทธศาสตร์ที่
3 เพิ่มกำลังผลิตการแปรรูปยางเบื้องต้น และลดต้นทุนการผลิต- ปรับปรุงขบวนการผลิตยางให้มีประสิทธิภาพ
- ลงทุนก่อสร้างโรงงานใหม่
- ขยายผลงานวิจัยยางพาราสู่ภาคอุตสาหกรรมในเชิงพาณิชย์
ยุทธศาสตร์ที่
4 เพิ่มประสิทธิภาพการบริหารจัดการ- ปรับโครงสร้างอัตรากำลัง กฎหมาย ข้อบังคับ ระเบียบ ให้สอดคล้องกับภารกิจ
- พัฒนาระบบบริหารการจัดการ